W 1949 r. Arnold Hoyer chciał zwrócić uwagę na długą tradycję swej rodziny w budowie instrumentów i po raz pierwszy podał rok założenia firmy 1874, którego odtąd się trzymano. Mógł też uroczyście oznaczyć siedemdziesiąt pięć lat działalności. Tą datą wyraźnie nawiązał do dziadka Franza Hoyera. Z dzisiejszej perspektywy nie da się już w pełni odtworzyć, dlaczego nie powołał się także na pradziadka, który udowodnienie założył firmę instrumentów muzycznych skupioną na instrumentach smyczkowych i przędzeniu strun już w 1838 r., podczas gdy samodzielny warsztat instrumentów szarpanych ojca Josefa Hoyera rozpoczął działalność w 1894 r. Ponieważ gitara stała w centrum pracy Arnolda Hoyera, prawdopodobne wydaje się, że 1874 oznacza wprowadzenie gitar do asortymentu firmy przez Franza Hoyera. Dla Arnolda Hoyera, z nowo założoną bawarską firmą, był to decydujący moment. Tak 1874 stał się rokiem kluczowym dla Hoyer Guitars — wniosek sugerowany także przez autoprezentację firmy w Heimatbuch Schönbach z 1969 r.

Na przełomie wieków jego firma działała jako „J. F. Hoyer’s Sons”. Jest bezpośrednim poprzednikiem „Hoyer Guitars”. Założycielami byli pradziadek Arnolda Hoyera Johann Josef Hoyer (1815–1876) i jego brat. Johann Josef był wykształconym lutnikiem. Wkrótce dodał do produkcji skrzypiec przędzenie strun i wreszcie otworzył szeroki handel instrumentami muzycznymi. Był pierwszym w swojej bezpośredniej linii rodzinnej, który podjął budowę instrumentów; przodkowie byli kuśnierzami, bednarzami i młynarzami.

Po dwóch braciach firmę kontynuował Franz Hoyer (1842–1878), syn Johanna Josefa. Franz był przędzarzem strun i handlarzem instrumentów. W Trieście w 1871 r. instrumenty z jego domu wyróżniono na „Esposizione Agricolo-Industriale e di Belle Arti”. W latach 70. XIX w. zdołał wznieść w Schönbach imponujący dom mieszkalno-handlowy przy Falkenauer Straße (nr 316), który pozostał siedzibą firmy do wysiedlenia z Schönbach po II wojnie światowej. Franz zmarł w 1878 r. mając zaledwie 36 lat. Jego żona Elisabeth Hoyer (1842–1920), z domu Mettal, prowadziła firmę, aż córka Rosalia Anna (ur. 1867) i syn Josef (ur. 1870) weszli i później ją przejęli. Rosalia poślubiła w 1890 r. kupca z Graslitz Josefa Wohlraba. W połowie lat 90. XIX w. firmę podzielono między rodzeństwo. Rosalia i Josef Wohlrab stopniowo przenieśli handel do Graslitz, gdzie trwał do 1945 r. (ostatnio jako „J. F. Hoyer’s Grandsons”), podczas gdy Josef Hoyer pozostał w rodzinnym majątku w Schönbach i skupił się na produkcji instrumentów szarpanych.

Josef Hoyer był pierwszym budowniczym instrumentów szarpanych w rodzinie — niespokojny, handlowo bystry i innowacyjny. Już w 1896 r. miał własne stoisko na północnoczeskiej wystawie przemysłowej w Hohenelbe (dziś Vrchlabí). Jego warsztat otrzymał tam złoty medal. Rok później w Bodenbach (dziś Podmokly) dostał srebrny medal.

Bardzo niewielu budowniczych z Schönbach podejmowało trudną drogę udziału w wystawach. Josef szukał bezpośredniego kontaktu z klientami. Już w latach 90. XIX w. drukował własne katalogi. W 1897 r. ukazała się godna uwagi całostronicowa reklama w broszurze promocyjnej Schönbach w czterech językach: niemieckim, angielskim, francuskim i włoskim.

W 1900 r. Josef otworzył nowy rozdział, gdy 20 listopada poślubił Marie Mayer. Sześcioro dzieci osiągnęło dorosłość. Trzech synów zostało budowniczymi instrumentów szarpanych: Arnold (ur. 1905), Rudolf (ur. 1906) i Roman (ur. 1912). Gdy moda odwróciła się od cytry, Josef skupił się na mandolinach i coraz bardziej na gitarach. Jego nagłówek listowy używał teraz „mistrzowskiego warsztatu”, wymieniając jako specjalności cytry z rezonansem powietrznym, mistrzowskie gitary i mandoliny jakości artystycznej.

Josef nie zostawiał niczego przypadkowi przy wyborze drewna tonowego; kupował je sam w Karpatach i Alpach przed I wojną światową. W 1913 r. opatentował rozwój w Niemczech. Na niemiecko-czeskiej wystawie krajowej w Komotau (dziś Chomutov) w 1913 r. ponownie otrzymał złoty medal.

Pierwsza połowa lat 20. XX w. była czasem wznoszenia się dla Schönbach. W 1927 r., jako wyraz odzyskanej pewności siebie, miasto wzniósło własny pomnik lutników w centrum.

Josef ożywił i rozbudował warsztat. W 1926 r. reklamował w wiedeńskim „Zeitschrift für die Gitarre” swój mistrzowski warsztat gitar i cytr. Prawdopodobnie podwyższył rodzinny dom przy Falkenauer Straße 316 o piętro i wykorzystywał też sąsiedni nr 385 do produkcji.

Synowie Arnold (ur. 1905), Rudolf (ur. 1906) i Roman (ur. 1912) kolejno weszli do firmy. Arnold był formalnie uczniem najpóźniej od 1919 r. Reputacja Josefa była taka, że wielu szukało u niego nauki. Pierwsze zdjęcie warsztatu Hoyer, z połowy lat 20., ukazuje osiem osób.

Cały „system Schönbach” podziału pracy i specjalizacji trzeba było przenieść. Starania o zamknięte osiedlenie w Tennenlohe najpierw zawiodły; Monachium wskazało Garmisch-Partenkirchen i Mittenwald. Firmy już osiadłe wokół Erlangen — nie najmniej Arnold Hoyer — odmówiły ponownej przeprowadzki.

Dopiero wytrwała odbudowa i nowo wybrany w 1948 r. starosta powiatu Erlangen Hönekopp zbliżyły grupy w powiecie. Od października 1949 r. w Bubenreuth rosła „osada lutników”.

Arnold po 1949 r. nie przeniósł się do Bubenreuth; został w Tennenlohe. Już w 1947 r. kupił większą działkę, a rok później zbudował dom. Godne uwagi, że wkrótce po reformie walutowej wydał katalog uznawany za pierwszy w branży w okresie powojennym. Okładka pokazywała, na czym się znał: archtopy.

Po przedwczesnej śmierci Arnolda Hoyera syn Walter Hoyer (1938–2026) przejął kierownictwo w 1967 r. Unowocześnił produkcję w kierunku wysokiej jakości gitar western i elektrycznych. W 1966 r. zdał egzamin mistrzowski. Pod jego kierownictwem powstały modele serii „HG” i niezwykła „Foldaxe” ze składaną gryfem.

W trudnych czasach gospodarczych w 1976 r., mimo kultowego statusu marki, trzeba było ogłosić upadłość. Produkcja trwała jeszcze kilka lat w Erlangen Thalermühle, aż ostatecznie ustała w 1987 r.

Po końcu w latach 80. prawa do znaku najpierw leżały u niemieckiego hurtownika muzycznego, a później u prywatnego właściciela w Niemczech. Od 2009 r. historyczna marka należy do Martina Rittera, Singapore, który pracuje nad ostrożnym, długoterminowym odrodzeniem.

Przez dziesięciolecia instrumenty Hoyer trafiały do profesjonalnych muzyków, kolekcjonerów oraz znanych produkcji scenicznych i studyjnych. Historyczne instrumenty Hoyer wciąż cieszą się szczególną renomą wśród znawców, kolekcjonerów i grających. Na tym budujemy.