In 1949 wilde Arnold Hoyer de aandacht vestigen op de lange traditie van zijn familie in de instrumentenbouw en bracht hij voor het eerst het stichtingsjaar 1874 van de firma naar voren, waaraan sindsdien is vastgehouden. Zo kon hij ook plechtig vijfenzeventig jaar van het bedrijf markeren. Met die datering verwees hij duidelijk naar zijn grootvader Franz Hoyer. Vanuit hedendaags perspectief is niet meer volledig te reconstrueren waarom hij niet ook zijn overgrootvader aanriep, die aantoonbaar al in 1838 een muziekinstrumentenbedrijf had gesticht gericht op strijkinstrumenten en snarenvervaardiging, terwijl de zelfstandige tokkelinstrumentenwerkplaats van zijn vader Josef Hoyer in 1894 begon. Omdat de gitaar centraal stond in Arnold Hoyers werk, lijkt het waarschijnlijk dat 1874 de introductie van gitaren in het assortiment door Franz Hoyer markeert. Voor Arnold Hoyer, met zijn nieuw gestichte Beierse firma, was dat het beslissende moment. Zo werd 1874 het sleuteljaar voor Hoyer Guitars — een conclusie die ook wordt gesuggereerd door de zelfpresentatie van de firma in het Schönbachse Heimatbuch van 1969.

Rond de eeuwwisseling handelde zijn firma als „J. F. Hoyer’s Sons”. Zij is de directe voorloper van „Hoyer Guitars”. De stichters waren Arnold Hoyers overgrootvader Johann Josef Hoyer (1815–1876) en diens broer. Johann Josef was opgeleide vioolbouwer. Hij voegde spoedig snarenvervaardiging toe aan de vioolproductie en opende ten slotte een breed handelsbedrijf in muziekinstrumenten. Hij was de eerste van zijn directe familielijn die de instrumentenbouw opnam; zijn voorouders waren bontwerkers, kuipers en molenaars.

Na de twee broers zette Franz Hoyer (1842–1878), zoon van Johann Josef, de firma voort. Franz was snarenmaker en instrumentenhandelaar. In Triëst werden in 1871 instrumenten uit zijn huis bekroond op de „Esposizione Agricolo-Industriale e di Belle Arti”. In de jaren 1870 kon hij een imposant woon- en handelsgebouw in Schönbach aan de Falkenauer Straße (Nr. 316) bouwen, dat tot de verdrijving uit Schönbach na de Tweede Wereldoorlog de zetel van de firma bleef. Franz stierf in 1878 op slechts 36-jarige leeftijd. Zijn vrouw Elisabeth Hoyer (1842–1920), geboren Mettal, zette de firma voort tot dochter Rosalia Anna (geb. 1867) en zoon Josef (geb. 1870) instapten en haar later overnamen. Rosalia trouwde in 1890 met de Graslitzer koopman Josef Wohlrab. Halverwege de jaren 1890 werd de firma tussen de broers en zussen verdeeld. Rosalia en Josef Wohlrab verplaatsten het handelsbedrijf geleidelijk naar Graslitz, waar het tot 1945 voortbestond (laatstelijk als „J. F. Hoyer’s Grandsons”), terwijl Josef Hoyer op het ouderlijk bezit in Schönbach bleef en zich concentreerde op de productie van tokkelinstrumenten.

Josef Hoyer was de eerste tokkelinstrumentenbouwer in de familie — rusteloos, commercieel scherpzinnig en innovatief. Al in 1896 had hij een eigen stand op de Noord-Boheemse handels- en nijverheidstentoonstelling in Hohenelbe (tegenwoordig Vrchlabí). Zijn werkplaats werd daar met een gouden medaille bekroond. Een jaar later ontving hij in Bodenbach (tegenwoordig Podmokly) een zilveren medaille.

Zeer weinig Schönbachse bouwers namen de moeizame weg van tentoonstellingsbezoek. Josef zocht direct contact met zijn klanten. Hij liet al in de jaren 1890 eigen catalogi drukken. In 1897 verscheen een opmerkelijke volledige pagina-advertentie in een Schönbachse promotiebrochure in vier talen: Duits, Engels, Frans en Italiaans.

In 1900 opende Josef een nieuw hoofdstuk toen hij op 20 november Marie Mayer huwde. Zes kinderen bereikten de volwassenheid. Drie zonen werden tokkelinstrumentenbouwers: Arnold (geb. 1905), Rudolf (geb. 1906) en Roman (geb. 1912). Toen de mode zich tegen de cither keerde, concentreerde Josef zich op mandolines en steeds meer op gitaren. Zijn briefhoofd gebruikte nu „meesterwerkplaats”, met als specialiteiten luchtresonantiecithers, meestergitaren en mandolines van kunstenaarskwaliteit.

Josef liet niets aan het toeval over bij de keuze van toonhout; hij kocht het zelf in de Karpaten en de Alpen vóór de Eerste Wereldoorlog. In 1913 patenteerde hij een ontwikkeling in Duitsland. Op de Duits-Boheemse landesschau in Komotau (tegenwoordig Chomutov) in 1913 werd hij opnieuw met een gouden medaille bekroond.

De eerste helft van de jaren 1920 was een tijd van opwaartse kracht voor Schönbach. In 1927, als uitdrukking van herwonnen zelfvertrouwen, richtte de stad haar eigen vioolbouwersmonument op in het centrum.

Josef herleefde en breidde zijn werkplaats uit. In 1926 adverteerde hij in de Weense „Zeitschrift für die Gitarre” voor zijn meesterwerkplaats voor gitaren en cithers. Waarschijnlijk verhoogde hij het familiehuis aan de Falkenauer Straße 316 met een verdieping en gebruikte hij ook het naburige Nr. 385 voor de productie.

De zonen Arnold (geb. 1905), Rudolf (geb. 1906) en Roman (geb. 1912) traden beurtelings toe tot de firma. Arnold was uiterlijk vanaf 1919 formeel in de leer. Josefs reputatie was zodanig dat velen bij hem opleiding zochten. De eerste foto van de Hoyerwerkplaats, uit het midden van de jaren 1920, toont acht personen.

Het hele „Schönbachse systeem” van arbeidsdeling en specialisatie moest worden overgeplant. Inspanningen voor een gesloten nederzetting in Tennenlohe mislukten eerst; München wees Garmisch-Partenkirchen en Mittenwald aan. Bedrijven die al rond Erlangen gevestigd waren — niet in de laatste plaats Arnold Hoyer — weigerden opnieuw te verhuizen.

Alleen aanhoudende wederopbouw en de in 1948 nieuw gekozen Erlanger districtbestuurder Hönekopp brachten de groepen in het district samen. Vanaf oktober 1949 verrees in Bubenreuth de „vioolbouwersnederzetting”.

Arnold verhuisde na 1949 niet naar Bubenreuth; hij bleef in Tennenlohe. In 1947 had hij al een groter perceel gekocht en een jaar later een huis gebouwd. Opmerkelijk genoeg gaf hij kort na de munthervorming een catalogus uit die geldt als de eerste in de branche in de naoorlogse periode. De omslag toonde waar hij zich in verstond: archtops.

Na de vroege dood van Arnold Hoyer nam zijn zoon Walter Hoyer (1938–2026) in 1967 de leiding over. Hij moderniseerde de productie in de richting van hoogwaardige western- en elektrische gitaren. In 1966 had hij zijn meesterexamen behaald. Onder zijn leiding ontstonden modellen van de „HG”-serie en de bijzondere „Foldaxe” met inklapbare hals.

In moeilijke economische tijden moest in 1976 ondanks de cultstatus van het merk faillissement worden aangevraagd. De productie ging nog enkele jaren door in de Erlanger Thalermühle tot zij in 1987 definitief stopte.

Na het einde in de jaren 1980 lagen de merkrechten eerst bij een Duitse muziekgroothandel en later bij een particuliere eigenaar in Duitsland. Sinds 2009 behoort het historische merk toe aan Martin Ritter, Singapore, die werkt aan een zorgvuldige, langetermijnherleving.

Decennialang vonden Hoyerinstrumenten hun weg naar professionele muzikanten, verzamelaars en bekende podium- en studio-producties. Historische Hoyerinstrumenten genieten nog altijd een bijzondere reputatie onder kenners, verzamelaars en spelers. Daarop bouwen wij voort.